„Nakon bitke na Paštrovnici 1942. u kojoj su učestvovali otac Mitar, braća Dušan i Savo, uhapšeni su i odvedeni u Budvu, u zatvor. Selo Pobori je, nakon bitke na Paštrovnici, iz odmazde zapaljeno, a stanovništvo, žene i djeca odvedeni u logor na Mamuli, među njima sam bila ja, moja majka i starija sestra”
Rat nije nikome brat, zborio je narod koji je u Crnoj Gori listom krenuo, skoro goloruk, da brani slobodu od okupatora i njihovih domaćih pomagača. Ginulo se četiri ratne godine od rodnog ognjišta do dalekih nepoznatih krajeva u zemlji i tuđini. Mnogima su kosti ostale „tamo đe su za slobodu pali”, pa na spomen-pločama i sada piše „nepoznati borac”. Poginuti za slobodu, a ostati vječno nepoznat? Zato i postoji narodna poruka: „Ko poginu ledina mu, ko preteče medalja mu”.
Mnoga su ognjišta ugašena, sestre ostale bezbratnice, majke samoranice. U odbranu zemlje krenulo je tada i staro i mlado, i đeca i vremešni starci. Krenule su čitave porodice.
U ovoj prilici bilježim zapis o porodici Mitra Savova Zeca, o čemu je podavno svjedočila Ivanka Sjekloća, najmlađi član Mitrove porodice, rođena 1933. godine.
„Otac Mitar rođen je 1892. godine, po zanimanju građevinski radnik i preduzimač. Bio je organizator ustanka u Poborskom kraju 1941. godine.
Najstariji sin Jovan-Jole, iako je zavšio bogosloviju i službovao u parohiji u Grahovljanima, u Pakracu, u Slavoniji, slijedeći porodični primjer i rodoljubiva uvjerenja, uzeo je aktivno učešće u NOR-u i nažalost, kao partizanski komandir čete poginuo na Bučju, braneći 400 Srba koji su bili zarobljeni. Sahranjen je u Pakracu.
Srednji sin Dušan, rođen 1922. godine, učitelj, učestvovao je u organizaciji ustanka 1941. godine. Najmlađi sin Savo, rođen 1925. kao gimnazijalac, takođe je učestvovao u NOR-u.
Nakon bitke na Paštrovnici 1942. u kojoj su učestvovali otac Mitar, braća Dušan i Savo, uhapšeni su i odvedeni u Budvu, u zatvor. Selo Pobori je, nakon bitke na Paštrovnici, iz odmazde zapaljeno, a stanovništvo, žene i djeca odvedeni u logor na Mamuli, među njima sam bila ja, moja majka i starija sestra.
Moj otac Mitar i brat Dušan odatle su deportovani u barski logor. A iz barskog logora su odvedeni na strijeljanje u okolini Podgorice, sa još 170 zatvorenika 25. juna 1943. i strijeljani su pod brdom Ljubović.
Najmlađi brat Savo je odveden u logor u Bariju, u Italiji. Nakon kapitulacije Italije se vratio sa prekomorskim brigadama i priključio NOB-u u Bosni i Hercegovini. Umro je kao pukovnik JNA u penziji 2002. godine u Beogradu.
U znak zahvalnosti prema djelu moga najstarijeg brata Jola, sedamdesetih godina opštine Pakrac i Budva su se pobratimile. Danas jedna ulica u Budvi nosi njegovo ime. Kao uspomenu na postojanje porodice Zec, potomci su izgradili spomen-česmu u Poborima, jer nije SLOBODA SA NEBA PALA”, kazala je tada Ivanka Zec Sjekloća.